فرینا

آسم در صورتی که کنترل نشود، می‌تواند باعث عوارضی جدی در طول بارداری شود.
هنگامی که زنانی که آسم دارند، باردار می‌شوند، علائم آنها ممکن است کاملا تغییر کند:
▪ زنانی که آسم شدید دارند احتمال دارد علائم‌شان بدتر شود. زنانی که آسم خفیف دارند ممکن است علائم‌شان بهبود پیدا کند یا هیچ تغییری در علائم‌شان پیدا نشود.
▪ علائمی که زنان مبتلا به آسم در طول اولین حاملگی خود دارند، ممکن است در طول حاملگی‌های بعدی دوباره بروز کند.
▪ شدیدترین علائم آسم ممکن است در هفته‌های ۲۴ و ۳۶ بارداری ظهور کند.
▪ علائم آسم زن معمولا در طول سه ماه پس از زایمان به حد پیش از بارداری باز می‌گردد

سایراشکالات دستگاه تنفسی

از عوامل بروز اینگونه مشکلات میتوان به عفونت های دستگاه تنفس (مثل خروسک)و واکنش های حساسیتی

(حساسیت های تنفسی منتشر و یا محدود به دستگاه تنفسی اشاره نمود.گاهی نیز ممکن است مشکلاتی بعلل مسائلی که مستقیما دستگاه تنفسی را در گیر نمیسازند بروز کند (مثلا در اثر بیماریهای سایر ارگان ها ویا مصرف برخی داروها)

حملات ناگهانی تنگی نفس ممکن است ناشی از بیماری آسم بوده ویا از استرس های روان شناختی منشائ گیرند(هیپرونتیلاسیون)

ارائه کمک های اولیه گاهی میتواند کمک زیادی به تنفس بیمار نموده وخطرات و مشکلات حاصله را بر طرف سازند.

کلاپس ریه ها (خوابیدن روی هم و جمع شدگی ریه ها)

  درصورتیکه هوا وارد فضای بین ریه و دیواره سینه بشودممکن است سبب جمع شدن ریه ها و اختلال عمل تنفس گردد که اصطلاحا به این وضعیت پنوموتراکس گفته میشودواین حالت میتواند بسبب ضایعات وارده به قفسه سینه ویا وجود نقطه ضعف های خاصی در ریتین ایجاد گردد.

در موارد شدید این حالت ممکن است عملکرد ریه طرف سالم وقلب را نیز مختل نماید که یک ورد اورژانس پزشکی بوده و تهدید کننده حیات بشمار میرود.اگر شما به بروز کلاپس ریوی شک نمودید بلافاصله با سرویس های امدادی تماس گرفته و بیمار رادر وضعیتی قرار دهید که در آن حداکثر احساس راحتی را (برای انجام تنفس)دارد.

هیپرونتیلاسیون

تنفس و تهویه بیش از حد معمول (هیپرونتیلاسیون)معمولا نشانگراضطراب حادوشدیدمیباشدوممکن است با برخی حالات روحی روانی خاص مثل هیستری ویا حملات هراس همراه باشد.دراین حالت میتواند دراثر استرس اخیر وشدید روحی ویاترسو(درافرادی که زمینه روحی لازم برای بروز آنرا دارند)ایجاد گردد تنفس بیش از حد سریع منجر به تهویه زیاده از حد ودر نتیجه کاهش سطح خونی دی اکسید کربن گردیده وسبب ایجاد تغییرات شیمیایی خاصی میشود که باعث علائم هیپرونتیلاسیون هستند. پس از کاهش سرعت و عمق تنفس ، علائم این وضعیت رو به بهبودی میروند.

علائم تشخیصی:

تنفس غیر طبیعی از لحاظ سرعت تندو عمق زیاد

رفتارهای حاکی از تمایل بیمار به جلب توجه

وجود لرزش یا پرش های قابل مشاهده در دست ها،گیجی وسستی وضعف

وجود انقباض وگرفتگی در عضلات دست هایا پاها (کرتمپ)

درمان

اهداف:بیمار راآرام ساخته وسعی کنید هر گونه عامل مسبب فشارروانی رابر طرف سازید.

اقدامات

1-بیمار را به آرام کردن سرعت تنفس تشویق نموده و سعی در اطمینان بخشیدن و آرام کردن وی نمائید.

2-در صورت امکان وی رابه مکانی آرام هدایت کنید تا در آنجا بتواندکنترل(وتمرکز)لازم روی تنفس بدست آورد.

3-گاهی اوقات مسائل طبی خاصی میتوانندباعث تنفس سریع گردند و لازم به بررسی مراقبت های پزشکی میباشند.

آسم

حالتی ناخوشایندو عذاب دهنده است بعلت اسپاسم(انقباض بیش از اندازه)عضلات واقع در راه های تنفسی و تورم لایه پوششی این مسیرها (مخاط تنفسی) ایجاد میگردد و در نتیجه مسیر عبور هوا تنگ و باریک شده و تنفس مشکل میگردد.

گاهی اوقات عامل شناخته شده ای برای بروز و آغاز حمله آسم مانند آلرژی (حسلسیت)،دود سیگار مصرف داروهایی خاص و یا مواجهه با سرما وجود دارد و در مواقع دیگر ممکن است هیچگونه آغازگر خاصی شناخته نشود و خیلی از افراد مبتلا به آسم، مستعد آغاز حملات ناگهانی در طی شب میباشند.

بسیاری از مبتلایان به بیماری آسم برای مقابله با بیماری خود همیشه داروهای استنشاقی (مثلا بشکل اسپری)را بهمراه دارند.اینگونه ترکیبات داروئی راههای هوائی را گشاد کرده و موجب تسهیل در انجام تنفس میگردند.

برای کنترل حملات آسم، یا پیشگیری از آنها ،انواع داروها و وسایل درمانی دیگر منجمله دستگاه های بخور،نبولایرزها و محفظه های تنفسی خاص دیگر نیز بکار برده میشود.

تشخیص:

تنفس به دشواری انجام گرفته و فاز بازدم آن طولانی تر از حد معمول میباشد و ممکن است موارد زیر مشاهده شوند:

ویزینگ حین تنفس

دشواری در تکلم و اجبار به آهسته صحبت کردن

سیانور (تغییر رنگ پوست به آبی خاکستری)

سرفه های خشک و تحریکی

در اثر حملات شدید آسم ، بیمار ممکن است دچار حالت درماندگی و در نهایت،بیهوشی و توقف تنفس گردد.

درمان

اهداف

تسهیل در تنفس

در خواست کمک پزشکی

اقدامات

2-به بیمار کمک کنید تا در راحت ترین وضعیتی که احساس میکند قرار گیرد.

بعضی از افراد آسماتیک در حالت نشسته احساس بهتری دارند.

تذکر:بیماران مبتلا به آسم را مجبور به دراز کشیدن نکنید.

تذکر:برخی از داروهای استنشلقی (مانند ترکیبات حاوی کرومولین) فقط کاربرد پیشگیزی کننده دارند پس در طی حمله آسم نباید اصرار در استفاده از آنها بنمائید.

 اگر حمله بیماری شدید نبوده و طی 5 الی 10 دقیقه تسکین یافت

از بیمار بخواهد تا یکبار دیگر به همان مقدار (دوز)واز همان اسپری استفاده نمایدوحتما پزشک معالج خود را در جریان بروز حمله قرار دهد.

در صورت وجود موارد زیر با اورژانس تماس بگیرید.

اگر اینحمله اولین بار در فردی رخ داده یا اینکه شدیدتر از معمول بروز کرده است.

اگر در اثر مشکلات تنفسی تکلم بیمار بد شواری انجام میگیرد.

اگر بیمار به شدت احساس خستگی و از پا افتادگی میکند.

هر 10 دقیقه یکبار ،نبض و تنفس وی را بررسی نموده و یادداشت کنید. در صورت نیاز بیمار به وی کمک کنید که هر دقیقه بتواند از اسپری استفاده نمائید.

 اگر تنفس بیمار متوقف گردیده و یا بیهوش شد، راه هوایی را باز نموده ،بدقت،نبض و تنفس را کنترل و آماده انجام عملیات احیائ(در صورت ضرورت).

سنگ کلیه چیست؟ چه کسانی مبتلا به این بیماری می شوند؟ چه کاری می توان برای بهبود آن انجام داد؟

در آمریکا هر ساله تعداد 300 هزار نفر به دلیل سنگ کلیه در بیمارستان ها بستری میشوند. این بیماری از سال های بسیار دور در بدن انسان وجود داشته. نمونه های سنگ کلیه حتی در مومیایی های مصر باستان نیز یافت می شود. خوب، سنگ کلیه چیست؟ و راه حل موثر در پیشگیری از آن چه می باشد.

سنگ کلیه از مواد مختلفی تشکیل می شود و و اشکال و سایزهای متفاوتی دارد (می تواند به صورت یک رشته موی میکروسکوپی باشد و یا آنقدر بزرگ شود که تمام کلیه را فرا بگیرد). در سه حال متفاوت شیمیایی موادی که در ادرار وجود دارند در هسته مرکزی کلیه جمع شده و باعث رشد سنگ می شوند. تقریبا در حدود 80% از سنگ های کلیه از طریق ادرار دفع می شوند. اما اگر سنگ بیش از اندازه بزرگ باشد در درون کلیه باقی مانده و محل خروج ادرار را مسدود می کند. برای بهبود حال بیمار باید از معالجات پزشکی کمک گرفت.

چه چیز باعث بروز سنگ کلیه می شود؟
مجمع پزشکی تا کنون به هیچ گونه توضیح مستدلی در این زمینه دست نیافته است. اما گفته می شود که اختلات متابولیسمی، مواد معدنی، کالبدی، در این امر نقش مهمی را ایفا می کنند. تا حدودی به اثبات رسیده است که مسائل ژنتیکی نیز در این امر دخیل هستند. طرز زندگی نیز بر روی بروز بیماری تاثیر می گذارد. محل زندگی بیمارانی که دارای سنگ کلیه هستند معمولا در قسمت هایی با هوای گرم و مرطوب است تا هوای سرد. همچنین افرادی که تحرک کمی دارند بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به این بیماری قرار می گیرند. رژیم غذایی نیز یکی از عوامل کلیدی به شمار میرود. غذاهای پر چاشنی مثل کاری و فلفل نیز خطر ابتلا به بیماری را افزایش میدهند. این امر از طریق مشاهده آداب غذایی فیجی قابل اثبات می باشد. افراد این منطقه معمولا از خوراک های بی طعم و شیرین استفاده می کنند به همین دلیل بیماری سنگ کلیه به ندرت در آنها دیده می شود. اما اغلب افراد هندوستانی که معمولا از غذاهای تند و کاری دار استفاده می کنند معمولا از بیماری سنگ کلیه رنج می برند.

در این قسمت راه هایی برای جلوگیری از سنگ کلیه را به شما معرفی می کنیم:

1- نوشیدن آب فراوان به ویژه در آب و هوای مرطوب. سعی کنید روزی 8 لیوان آب بنوشید.

2- اگر شما زندگی بی تحرکی دارید سعی کنید کمی ورزش کنید، از راه رفتن در حوالی خانه شروع کنید و رفته رفته میزان تحرک خود را افزایش دهید.

3-میزان مصرف روزانه خود را از لبنیات بیشتر کنید و مصرف غذاهای فلفلی را نیز کاهش دهید. همچنین از غذاهای حاوی کاری و چاشنی بیش از اندازه نیز خود داری کنید.

کارشناسان اثبات کرده اند که می توان از طریق مصرف خوراکی اکسید منیزیوم به همراه ویتامین B6 پیشگیری کرد. البته مصرف این دارو باید تحت نظر پزشک معالج انجام پذیرد. مصرف فسفات و آنتی بیوتیک ها نیز باید زیر نظر پزشک انجام پذیرد.

تا پیش از سال 1980 برای برداشتن سنگ کلیه از عمل های جراحی ماژور استفاده می شد. اما پیشرفت های پزشکی موجب شده است که در چند سال اخیر دیگر نیازی به این کار احساس نشود. درمان از طریق اشعه های آلترا سونیک ( فراصوتی) این امکان را فراهم میسازند که با کمی شکاف سنگ کلیه از میان برود. امواج اکستراکورپوریل نیز برای شکستن سنگ کلیه استفاده می شوند که در این صورت دیگر هیچ گونه نیازی به جراحی و بریدگی نمی باشد.

پیشرفت های پزشکی استرس مداوای سنگ کلیه را تا حد بسیار زیادی کاهش داده است. اگرچه بهتر است که سعی کنیم تا جایی که ممکن است از ابتلا به این بیماری پیشگیری کنیم. همچنین سعی کنید تا میزان کافی آب بنوشید. آیا درمانی از این ساده تر وجود دارد؟

ذات الریه (پنومونی)

·                   ذات الریه چیست؟

         ذات الریه (پنومونی)عفونت یا التهاب بسیار شدید ریه ها می باشد. در این بیماری
حبابچه های هوایی موجود در ریه ها پر از چرک و سایر مواد مایع می شود و رسیدن اکسیژن به خون با مشکل مواجه می گردد. اگر اکسیژن موجود درخون شما کاهش یابد سلولهای بدن شما به درستی کار خود را انجام نخواهند داد. به همین علت و ثانویه به انتشار عفونت در داخل بدن، امکان دارد فرد بمیرد.

         تا سال 1936، ذات الریه اولین علت مرگ در ایالات متحده به حساب می آمد  و بعد از آن با توجه به استفاده از آنتی بیوتیکها این بیماری قابل کنترل شد. در سال 2000 ذات الریه همراه با آنفولانزا بعنوان هفتمین علت مرگها شناخته شده اند.

         ذات الریه از دو طریق می تواند ریه های شما را تحت تأثیر قرار دهد. ذات الریه لوبی
( قطعه ای) که یک لوب یا قطعه ای بزرگ از ریه ها را درگیر می  کند و دیگری ذات الریه برونشی که کل ریه را به صورت مناطق کوچک اما منتشر درگیر می نماید.

·                   علل ذات الریه

         ذات الریه یک بیماری منفرد نیست. این بیماری می تواند بیش از 30 علت مختلف داشته باشد. که پنج تا از شایعترین علل آن شامل: علل باکتریایی، علل ویروسی، مایکوپلاسمائی، سایر علل عفونی نظیر قارچها و ترکیبات شیمیایی مختلف می باشد.

-                     ذات الریه باکتریائی:

         این نوع ذات الریه می تواند هر فردی را در هر سنی مبتلا سازد. افراد الکلی و ناتوان، کسانی که عمل جراحی داشته اند، افرادی که دچار بیماری تنفسی یا عفونتهای ویروسی هستند و افرادی که دارای نقص ایمنی هستند از جمله افرادی هستند که شانس بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند.

         باکتریهایی ایجاد کننده ذات الریه در حلق بعضی از افراد سالم نیز یافت می شوند. زمانیکه سیستم دفاعی بدن به هر علتی نظیر بیماری، افزایش سن، سوء تغذیه، ناتوانی عمومی یا نقص ایمنی ضعیف می شود، این باکتریها می توانند تکثیر یافته و منجر به بروز صدمات شدیدی شوند. معمولاً زمانیکه مقاومت بدن کاهش می یابد این باکتریها به سمت ریه ها رفته و درآنجا سبب التهاب
حبابچه های هوایی می شوند.

         امکان دارد قسمتی از یک لوب یا یک لوب کامل و یا حتی هر پنچ لوب ریه ها بطور کامل از مایع پر شود. این عفونت به هر علت از طریق جریان خون منتشر شده و کل بدن را فرا می گیرد.

         نوعی باکتری به نام پنوموکوک شایعترین علت بروز ذات الریه باکتریایی می باشد. این نوع ذات الریه یکی از اشکال پنومونی است که دارای واکسن می باشد.

            علائم : شروع ذات الریه باکتریایی بسیار متغیر بوده و می تواند تدریجی یا یکباره باشد. در موارد بسیار شدید ممکن است بیمار دچار تب و لرز، درد شدید قفسه سینه و سرفه های خلطی به رنگ قرمز آجری یا سبز شود.

         دمای بدن ممکن است حتی به 105 درجه فارنهایت نیز برسد. فرد مقدار زیادی عرق کرده و تعداد تنفس و ضربان قلب افزایش می یابد. لب ها و بستر ناخن ها بعلت کاهش اکسیژن در خون به رنگ آبی متمایل می شود و سطح هوشیاری فرد نیز ممکن است افت پیدا کند و به فرد حالت گیجی دست دهد.

-                     ذات الریه ویروسی:

         بنظر می رسد نیمی از موارد ذات الریه ها بعلت عوامل ویروسی باشد. هر روزه به تعداد ویروسهایی که می توانند منجر به عفونتهای تنفسی شوند افزوده می گردد که اکثر آنها مجاری هوایی فوقانی را درگیر می کنند، اما بعضی دیگر نیز بخصوص در گروه سنی اطفال می توانند منجر به ذات الریه شوند. اکثر این موارد چندان جدی و خطرناک نبوده و بعد از یک مدت زمان کوتاه بهبود مییابند.

         عفونت با ویروس آنفولانزا ممکن است بسیار شدید بوده و حتی گهگاهی منجر به مرگ شود. ویروس به ریه ها حمله کرده و در آنجا تکثیر می یابد ولی معمولاً علیرغم آنکه بافت ریه پر از مایع
می شود علایم بسیار کم خواهند بود. معمولاً این ویروس افرادی را مبتلا می سازد که خود دارای بیماریهای ریوی یا قلبی زمینه ای بوده و یا حامله هستند.

            علائم : علائم اولیه ذات الریه ویروسی شبیه به علایم آنفولانزا می باشد که شامل : تب، سرفه های خشک، سردرد، درد عضلانی و  ضعف می باشد. امکان دارد تب بالا رخ داده یا حتی لبها حالت آبی رنگ پیدا کنند.

         در موارد بسیار شدید، فرد به آسانی قادر به نفس کشیدن نیست و نیاز به هوا دارد. ذات الریه ویروسی گاهی اوقات امکان دارد همراه با وجود باکتریها باشد و خود را بصورت علایم ذات الریه باکتریایی نشان دهد.

-                     ذات الریه مایکوپلاسمایی:

         بدلیل علایم و یافته های بالینی نسبتاً متفاوت و بدلیل آنکه سیر این بیماری با ذات الریه پنوموکوکی متفاوت می باشد. در ابتدا به نظر می رسید که در این بیماری بدلیل یک یا چند ویروس ناشناخته ایجاد می شود و آنرا با نام «ذات الریه غیر معمول اولیه » می شناختند.

         در طی جنگ جهانی دوم عامل این بیماری شناخته شد. مایکوپلاسماها کوچکترین موجودات زنده هستند که می توانند به تنهایی زندگی کنند، به گونه ای که قابل طبقه بندی در رده باکتریها یا ویروسها نبوده اما به لحاظ بعضی خصوصیات شبیه به هر دو هستند. این نوع ذات الریه درجات مختلف داشته و می تواند خفیف یا بسیار شدید باشد. این عامل تمامی گروهای سنی را مبتلا می سازد اما افراد مسن ، اطفال و نوجوانان را بیشتر مبتلا می کند. میزان مرگ حتی در موارد درمان نشده بسیار پائین می باشد.

            علائم : غالبترین علامت این بیماری سرفه هایی است که بتدریج بسیار شدید می شود.اما به ندرت و گاهگاه همراه با تولید خلط سفید رنگ می باشد. تب و لرز به ندرت رخ می دهد و در بعضی موارد امکان دارد تهوع و استفراغ دیده شود. امکان دارد فرد دچار ضعف بسیار شدید شود که مدتها به طول می انجامد.

-                     سایر انوع ذات الریه:

         ذات الریه ناشی از پنوموسیستیس کارینی توسط موجودی ایجاد می شود که به نظر
می رسد نوعی  قارچ باشد. این بیماری اولین علامت بیماری در بسیاری از افراد مبتلا به AIDS است.

         این بیماری در بسیاری از موارد به خوبی قابل درمان است. بیماری ممکن است در عرض چند ماه عود کند ولی درمان می تواند از عود پیشگیری کرده یا آنرا به تأخیر اندازد.

         سایر انواع ذات الریه بندرت خطرناک می باشند. بعضی از انواع ذات الریه از طریق استنشاق ، غذا، مایعات، گازها، گرد و غبار و توسط قارچها ایجاد می شوند. اجسام خارجی در مجاری تنفسی یا انسداد برونشها ثانویه به بعضی از سرطانها نیز امکان دارد شانس ابتلا به ذات الریه را افزایش دهد هر چند موارد مذکور منجر به بروز ذات الریه نمی شوند.

         بعضی موجودات نظیر ایکتزیاها که منجر به بیماریهایی نظیر تیفوس می شوند نیز ممکن است منجر به بروز بعضی عفونتهای ریوی شوند. ذات الریه ناشی سل فرم بسیار خطرناکی از عفونت ریوی بوده نیاز به درمان زودرس دارد.

·                   درمان ذات الریه

         اگر فردی به ذات الریه مبتلا شد شانس بهبود آن تحت تأثیر شرایط معینی است. اگر فرد جوان باشد، بیماری وی سریع مشخص شده باشد، دفاع بدن وی در برابر بیماری بخوبی عمل کند و عفونت هنوز گسترش پیدا نکرده باشدو فرد فاقد هرگونه بیماری دیگری باشد، شانس بهبود بیماری در وی بیشتر است.

         در افراد جوان و سالم، درمان زودرس با آنتی بیوتیک ها، می تواند ذات الریه باکتریایی را درمان نموده، روند بهبود ذات الریه مایکوپلاسمایی را سرعت بخشیده و در درصدی از موارد ذات الریه دیکتزیایی می تواند کمک کننده باشد. هنوز درمان قطعی برای ذات الریه ویروسی یافت نشده است اگر چه می توان در بعضی از موارد از داروهای ضد ویروسی استفاده نمود. بسیاری از بیماران نیز
می توانند در خانه درمان شوند.

         دارویی که برای درمان ذات الریه انتخاب می شود بر اساس قضاوت پزشک و ارگانسیم هایی است که سبب بروز ذات الریه شده اند. نیز بعد از آنکه درجه حرارت بدن بیمار به حد طبیعی بازگشت،  باز هم داروها باید براساس توصیه های پزشک ادامه پیدا کنند، چرا که امکان دارد ذات الریه مجدداً عود کند . گاهی اوقات امکان دارد عود مجدد بسیار شدیدتر از بیماری اولیه باشد.

         در کنار درمانهای آنتی بیوتیکی باید به بیماران درمانهای حمایتی نیز داده شود . گاهی اوقات باید به منظور افزایش اکسیژن خون به بیمار اکسیژن داده شود و در ضمن باید فرد یک رژیم غذایی مناسب نیز داشته باشد. در بعضی موارد نیز باید به بیمار دارو هایی داده شود که درد قفسه سینه را بهبود بخشیده و سرفه های شدید بیمار را آرام سازد.

         افراد جوانی که قدرت بدنی خوبی داشته باشند خیلی زود و در عرض یک هفته بعد از بهبودی از ذات الریه زندگی طبیعی خود را باز می یابند. اما در مورد افراد میانسال امکان دارد هفته ها طول بکشد تا فرد نیرو و احساس معمول و طبیعی خود را باز یابد. افرادی که ذات الریه مایکوپلاسمایی داشته اند امکان دارد تا مدتها بعد از بهبودی احساس ضعف و خمودگی داشته باشند.

         بصورت کلی نباید افراد را از بازگشت به کار یا انجام فعالیتهای روزمره خود باز داشت اما باید به آنها گوش زد نمود که امکان دارد دچار مشکلاتی در حین انجام کار خود شوند. استراحت کافی به منظور بازیافت توان مکفی فرد و جلوگیری از عود بیماری بسیار مهم است.

·                   پیشگیری از ذات الریه امکان پذیر است.

         از آنجایی که ذات الریه از جمله عوارض جانبی بیماری آنفولانزا می باشد. لذا پیشگیری از ابتلا به آنفولانزا روش پیشگیری مناسبی جهت عدم ابتلا به ذات الریه است.

         امروزه واکسن هایی وجود دارند که می توانند در برابر پنوموکوک که منجر به  بروز ذات الریه باکتریایی می شود مقابله کنند. پزشک شما می تواند تصمیم بگیرد که آیا شما یا یکی از اعضای خانواده شما نیاز به واکسن دارند یا خیر ؟ معمولاً این واکسن تنها برای افرادی تجویز میشود. که دارای شانس بالایی جهت ابتلا به این بیماری باشند.

         بالاترین میزان خطر ذات الریه پنوموکوکی در بین افراد است که: 1- دارای بیماریهای مزمنی نظیر بیماربهای ریوی، قلبی، کلیوی، کم خونی داسی شکل یا مرض قند می باشند. 2- از بیماری بسیار شدیدی بهبود یافته اند. 3- در مراکز نگهداری ویژه زندگی می کنند. 4-  افرادی که سن 65 سال به بالا دارند.

         اگر شما در گروه پر خطر هستید در مورد انجام واکسیناسیون حتماً از پزشک خود سؤال کنید.

         واکسن تنها یک بار تزریق می شود و از پزشک خود در مورد واکسیناسیون مجدد سؤال کنید. در مورد زنان حامله و کودکان زیر 2 سال واکسیناسیون توصیه نمی شود.

         از آنجائیکه ذات الریه عمولاً به دنبال عفونتهای تنفسی معمولی ایجاد می شود، مهمترین ابزار پیشگیرنده آنست که در صورت تشدید علائم تنفسی یا بیش از چند روز طول کشیدن  نشانه ها حتماً آنها را جدی بگیرید. داشتن عادات بهداشتی مناسب، غذا و بهداشت فردی سالم، استراحت کافی و تمرینات بدنی منظم می تواند مقاومت فرد را در برابر اکثر بیماریهای تنفسی افزایش دهد. بعلاوه آنها را در بهبود سریع بعد از بروز بیماری کمک می کند.

·                   اگر شما دچار علائم ذات الریه شدید

         بلافاصله به پزشک خود اطلاع دهید . علیرغم وجود آنتی بیوتیکهای مختلف ، تشخیص زود هنگام و درمان به موقع بسیار مهم است.

         حتماً به توصیه های پزشک خود عمل کنید. در موارد بسیار شدید امکان دارد پزشک شما توصیه کند که درمان را در بیمارستان انجام دهید. گاهی اوقات نیز امکان دارد درمان در خانه عملی باشد.

         داروهایی که توسط پزشک شما تجویز شده است تا زمانیکه وی توصیه می نماید مصرف کنید. این امر به جلوگیری از عود مجدد ذات الریه کمک خواهد کرد.

          همواره به خاطر داشته باشید اگر چه این بیماری بخوبی قابل درمان است اما می تواند بسیار خطرناک باشد. در صورت ابتلا، هیچگاه درمان را به تأخیر نیندازید و بلافاصله آنرا شروع کنید.